Milliyet Ege 30.10.2007

Satır Arası / Deniz Sipahi
Pazar günleri değişmeyen bir konuğum var. Prof. Dr. Ülgen Zeki Ok… Bu hafta Başkan Aziz Kocaoğlu’yla ilgili uzun bir röportajım olduğu için yer verememiştim. Ancak yazısı bir sonraki pazara saklanmayacak kadar ilginç… Cumhurbaşkanlığı seçimlerinin ve 367 tartışmalarının baş aktörü, eski Cumhuriyet Başsavcısı Sabih Kanadoğlu’nun referandumla ilgili görüşlerini içeren bu yazıyı, sizlerle paylaşmak istiyorum.
* * *
”Geçtiğimiz hafta Ayvalık İsmet İnönü Kültür Merkezi’nde, Cumhuriyet Gazetesi Okurları (CUMOK) tarafından düzenlenen söyleşide, Yargıtay Onursal Cumhuriyet Başsavcısı Sabih Kanadoğlu’nu dinleme fırsatı buldum.
Söyleşinin benim açımdan en ilginç bölümü, Sayın Kanadoğlu’nun, halk oylamasını (referandum) gerçekleştirebilmek uğruna hukukun nasıl katledildiği konusunda yaptığı açıklamalardı.
Birinci katliam herkesçe biliniyordu. Gümrük kapılarında oy verme işlemi başladıktan sonra halk oylamasının kapsamı değiştirilmiş; yani maç başladıktan sonra maçın kuralları ile oynanmıştı. Çok komik olan gerekçeninse hukukla bağdaşması olanaksızdı: Gümrük kapılarında oy kullanan insan sayısı, Türkiye’deki seçmen sayısına göre az, bu nedenle seçim sonuçlarını etkileme olasılığı düşük.
Sayın Kanadoğlu’nun dikkat çektiği ikinci katliamsa pek bilinmiyordu. Yüksek Seçim Kurulu, halkoylamasının geleceği konusunda karar verirken hem asil hem yedek üyeler birlikte oy kullanmışlar; sonuçta 6’ya 5 çoğunlukla halkoylamasının yapılmasına karar verilmişti. Ancak asillerin varlığında yedeklerin oy kullanması görülmemiş bir olaydı; yedekler ancak asillerin bulunmadığı durumlarda oy kullanabilirlerdi.
Örneğin Yargıtay Ceza Daireleri’nde 7-8 hakim bulunabilirdi; ama tüm kararlar 5 üyeyle alınırdı. Söyleşinin ardından bu konuda kafa yordum ve aklıma birçok soru takıldı. Yedekler neden oy kullanmıştı? Yoksa halkoylaması yapılması ancak böyle mi olası idi? Ayrıca birinci ve ikinci katliamdaki mantıklar birbiriyle çelişiyordu. İlkinde gümrük kapılarında oy veren insan sayısının sonucu değiştirme olasılığının düşüklüğünden yola çıkılmıştı, ikincisinde ise sonuç 6’ya 5 alındığına göre, yedeklerin sonucu etkilemiş olma olasılığı son derece yüksekti. Peki üyelerden biri hastalanmış olsa, oylamaya katılamasa, sonuç da 5’e 5 olsa ne olacaktı?
* * *
Üçüncü katliam biraz daha karmaşık. ”Meclis’ce üye tam sayısının beşte üçü ile veya üçte ikisinden az oyla (330-367 arası) kabul edilen Anayasa değişikliği ile ilgili kanun, Cumhurbaşkanı tarafından Meclis’e iade edilmediği taktirde halkoyuna sunulur” maddesinin koşulları gerçekleşmiş ve gümrük kapılarında oylama başlamıştı.
Ancak ”11. Cumhurbaşkanı” ifadesinin ileride sorun yaratma olasılığı nedeniyle oylanacak metin değiştirilmiş ve yeni metin için oylama yapılmıştır. Yapılan oylamada yeni metin 367’nin üzerinde bir oyla kabul edildiğinden halkoylaması gereği ortadan kalkmıştır; çünkü ilgili kanuna göre halkoylaması ancak 330-367 arasında oyla Meclis’ten geçen değişiklikler için yapılabilir.
Sayın Kanadoğlu’na yöneltilen bir soru düşündürücüydü. ”Biri (örneğin gümrük kapısında oy kullanmış olan), Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine başvurup bu sürece itiraz etse ne olur?” Sonuç ne olur bilemem, ama rezil olacağımız kesin. Hukuk herkes için gerekli, iyi korunmalı.

(Prof. Dr. Ülgen Zeki Ok’un kaleminden, ulgenok@ulgenok.net)”
* * *
Referandum yapıldı, geçti. Ancak CHP’nin iptalle ilgili bir başvurusu var. Kanadoğlu, 367 konusunda ısrarcı davranmış ve haklı çıkmıştı.
Yüksek Seçim Kurulu’nun, halkoylamasının geleceği konusunda karar verirken hem asil, hem yedek üyeler birlikte oy kullanması bugüne kadar hiç dile getirilmedi.
Kanadoğlu yine haklı çıkarsa ne olur? 

Milliyet Ege 21.10.2007

Geçtiğimiz hafta Prof. Dr. Vamık Volkan’ın ”çatışma ve uzlaşı” konularındaki görüşlerinden yola çıkarak, Prof. Dr. Cemil Özcan’ın rektörlüğü döneminde Celal Bayar Üniversitesi’nde uzlaşı sağlayabilmek, huzur ve barış ortamı yaratabilmek için yaptıklarını yazmıştım. Bu yazımda da Prof. Özcan’ın neler yapmadığını aktarmak istiyorum sizlere…
Kin ve nefret duygularıyla hareket etmedi; geçmişe değil, geleceğe baktı. Yalan söylemedi, mavi boncuk dağıtmadı. Aklın, bilimin ve hukukun sınırlarını zorlamadı. Öğretim elemanlarını ve personelini fişlemedi; öncelikle kurumun çıkarlarını gözeterek, onları bilgi, deneyim ve yeteneklerine göre, en verimli çalışacaklarını düşündüğü işlerde görevlendirdi. Görevlerine devam etmeleri karşılığında, yöneticilerden istifa belgesi imzalamalarını istemedi. Rektörlük seçimleri öncesi hülle yöntemi ile atanan yöneticileri bile istifaya zorlamadı, tümünün sürelerini tamamlamalarına izin verdi. Atatürkçü Düşünce Derneği Yönetim Kurulu Üyesi, Atatürkçü Düşünce Kulübü Sorumlusu veya emekli subay olan hiçbir öğretim üyesi hakkında soruşturma açmadı, hiçbirinin yönetim görevine son vermedi veya istekleri dışında bir göreve göndermedi. Torpille eleman almadı, ilgili bölüm veya anabilim dalı içinde geniş uzlaşı aradı.
* * *
Prof. Özcan en uzlaşmaz görülen insanların bile karşı karşıya gelmelerine izin vermedi; aksine bu insanları yan yana getirdi. Örneğin benim gibi uzlaşması güç, iflah olmaz Atatürkçü bir rektör yardımcısı ile DYP ve MHP’nin görüşlerine yakın muhafazakar bir genel sekreteri (Necmettin Yalçın) yan yana getirerek çalıştırdı. Necmettin Bey’le başlangıçta birbirimizden hiç mi hiç hoşlanmamamıza rağmen, birbirimizi tanıyıp, anlamaya başladıkça dürüstlük, çalışkanlık, devletin çıkarlarını koruma ve kollama gibi birçok ortak noktada buluştuk. O beni özel sektör mantığıyla çalışmakla, ben de onu işleri yavaşlatmakla suçladım. Ben ona Ayvalık sızma zeytinyağını, o bana Erzincan tulum peynirini sevdirdi ve birlikte birçok işte başarı sağladık.
Örneğin önceki Meclis başkanımız Bülent Arınç, kendisinden tek isteğimiz olan Muradiye yerleşkesinin yolu konusunda sözünü tuttuğunda, yerel yöneticilerle anlaşmaya Necmettin Bey’le birlikte gittik, ön koşullar konusunda uzlaşı sağlamamızın ardından çıkan küçük pürüzler diğer rektör yardımcımız Prof. Dr. Cengiz Yılmaz tarafından halledildi. Sonuçta en önemli sorunumuz çözüldü, kazanan Celal Bayar Üniversitesi oldu.
* * *
Yapmadıklarının yanında, başaramadığı şeyler de oldu Prof. Dr. Cemil Özcan’ın. Örneğin ”Mesir Macunu Festivali”ni tanıtmak için Manisa Belediye Başkanı ile birlikte İstanbul’a gitmedi. Belediye ile ortaklaşa ”Uluslararası Türk Tasavvuf Kültürü ve Mevlana Sempozyumu” düzenlemedi ve sonuçta Belediye tarafından ”Manisa’nın Örnek Siması” seçilemedi.